Μπάμπης Ραφαηλίδης
Babis Rafailidis
Ο Μπάμπης Ραφαηλίδης ξεκίνησε την πορεία του στην ποντιακή παράδοση από πολύ μικρή ηλικία. Σε ηλικία μόλις 4 ετών, συμμετείχε ως χορευτής στον Ποντιακό Σύλλογο Κορινού «Εύξεινος Πόντος», βάζοντας τα θεμέλια για τη μετέπειτα πορεία του στον χώρο της μουσικής και του πολιτισμού.
Με έντονη καλλιτεχνική φλέβα και αγάπη για τον ρυθμό, επηρεασμένος από τον παππού του Χαράλαμπο και τον αδελφό του Λευτέρη (ο οποίος μάθαινε λύρα), ο Μπάμπης άρχισε να πειραματίζεται με τον ήχο και τα κρουστά όργανα. Σε ηλικία 7 ετών κρατά για πρώτη φορά στα χέρια του το νταούλι, υπό την καθοδήγηση του δασκάλου του Λάμπη Ελευθεριάδη από τον Κορινό.
Έκτοτε, συνοδεύει τον αδελφό του στη λύρα, ενώ μέσα από την οικογένεια, τους φίλους και τη συνεργασία του με καταξιωμένους καλλιτέχνες του ποντιακού χώρου, εξελίσσει το προσωπικό του ύφος και ερμηνεία.
Τα τελευταία χρόνια, παρακινούμενος από τον αδελφό του, ασχολείται και με το τραγούδι, εμπλουτίζοντας το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα. Ο ίδιος θεωρεί πως η συνεργασία του με σχεδόν όλους τους σημαντικούς εκπροσώπους του ποντιακού χορού ήταν το πιο πολύτιμο σχολείο στη ζωή του.
Babis Rafailidis began his journey in Pontian tradition at a very young age. At just 4 years old, he participated as a dancer in the Pontian Association of Korinos “Efxinos Pontos,” laying the foundations for his later path in music and culture.
With a strong artistic streak and a love for rhythm, influenced by his grandfather Charalambos and his brother Lefteris (who was learning the lyra), Babis started experimenting with sound and percussion instruments. At the age of 7, he held the daouli (drum) for the first time, under the guidance of his teacher, Lambis Eleftheriadis from Korinos.
Since then, he has accompanied his brother on the lyra, while through his family, friends, and collaborations with renowned artists of the Pontian music scene, he has developed his personal style and interpretation.
In recent years, encouraged by his brother, he has also engaged in singing, enriching his artistic presence. He believes that his collaboration with nearly all of the important representatives of Pontian music and dance has been the most valuable school of his life.
